Aleksander Kamiński (1903-1978) to postać niezwykle ważna dla polskiego harcerstwa, pedagog, żołnierz Armii Krajowej i pisarz, znany przede wszystkim jako autor słynnych "Kamieni na szaniec". Nie może więc dziwić, że to właśnie ten instruktor harcerski jest bohaterem naszej chorągwi.

Jego harcerska droga rozpoczęła się już w wieku 15 lat, kiedy to w 1918 roku wstąpił do 1. Męskiej Drużyny Skautowej im. Tadeusza Kościuszki w Humaniu. Tam szybko piął się po szczeblach harcerskiej hierarchii, pełniąc funkcje zastępowego, przybocznego, a następnie drużynowego i kierując całym Gniazdem Humańskim.

Po powrocie do Polski kontynuował aktywną działalność w ZHP. W 1924 roku otrzymał stopień podharcmistrza, a w 1927 – harcmistrza. Był komendantem Hufca Pruszkowskiego (1925-1927) oraz Chorągwi Mazowieckiej ZHP (1928-1929).

Aleksander Kamiński jest twórcą metodyki zuchowej, przeznaczonej dla dzieci w wieku 8-11 lat, którą rozwijał we współpracy z Jadwigą Zwolakowską. Od 1937 roku kierował Wydziałem Zuchów w Głównej Kwaterze Harcerzy.

W okresie II wojny światowej jego działalność harcerska nabrała szczególnego znaczenia. Był jedną z kluczowych postaci w organizacji Szarych Szeregów, czyli konspiracyjnego harcerstwa męskiego. Od października 1939 roku wchodził w skład Głównej Kwatery Szarych Szeregów. Znany pod pseudonimem "Hubert", pełnił funkcję redaktora naczelnego "Biuletynu Informacyjnego", głównego organu prasowego Polskiego Państwa Podziemnego. Był także pomysłodawcą i komendantem Organizacji Małego Sabotażu "Wawer", osobiście uczestnicząc w jej pierwszych akcjach.↳

Po wojnie Aleksander Kamiński powrócił do pracy harcerskiej, zasiadając w Tymczasowej Naczelnej Radzie Harcerskiej i pełniąc funkcję wiceprzewodniczącego ZHP. Niestety, w 1949 roku został usunięty z ZHP z przyczyn ideologicznych, co było konsekwencją podporządkowania organizacji władzom komunistycznym.↳

Mimo to, do harcerstwa powrócił w 1956 roku, przewodnicząc Naczelnej Radzie Harcerskiej. Zawsze był wierny idei harcerstwa jako dynamicznego ruchu społecznego, otwartego na wartości i nie ulegającego dogmatyzmowi. Zmarł w 1978 roku i został pochowany na Powązkach Wojskowych w Warszawie, w kwaterze Szarych Szeregów, obok bohaterów jego najsłynniejszej książki. Jego życie i działalność stanowią przykład zaangażowania w wychowanie młodzieży w duchu patriotyzmu i służby.